Deel 4: Singsås- Trondheim
Supermooi en superzwaar
Singsås - Samatun 18 km
Zelfs met de lift van Kari was dit een lange zware dag. Pas tegen 19.30 uur zouden we arriveren.
Wanneer we door Kari 13 km verderop zijn afgezet, trekken we over een smal paadje de bossen weer in. We gaan bergop. Het terrein is langzaam door de dichtbegroeide paadjes, het oversteken van diverse stroompjes en het doorkuisen van plakken moeras.
Regelmatig is er geen pad en gaan we met behulp van gps van markering naar markering. Dat is erg zwaar en langzaam lopen in de moerassige stukken. Gelukkig is het landschap en het weer prachtig.
Op sommige plekken kijken we mijlenver de oneindige ruimte in. Ruimte die we helemaal voor onszelf hebben.
We plannen om te pauzeren bij de kleine hut Okstjønna, maar ook die laat zich niet zo gemakkelijk vinden. Wanneer we er uiteindelijk zijn is het 15.00 uur en hebben we nog maar 8 km gecoverd.
We moeten daarna nog een stuk bergop, maar als we eenmaal boven zijn en weer andere vergezichten krijgen, weten we dat we het allemaal niet voor niets hebben gedaan.
Naar beneden gaat het wel ietsje minder langzaam, maar het blijft zeer oneffen terrein waar je goed moet kijken waar je je voeten neerzet. Er lijkt geen einde aan de afdaling te komen. We zijn bekaf wanneer we weer vaste grond onder onze voeten hebben in de vorm van een gravelweg. Nog twee kilometer op karakter en dan zijn bij Samatun, een vakantiehuis van het Rode Kruis.
We hebben daar een heerlijk kamertje in een verder groot en leeg pand. De waterleiding is defect, maar er is een biotoilet en er staan genoeg jerrycans voor ons klaar. Wel jammer dat we nu geen douche kunnen nemen.
We maken nog snel een bordje pasta uit de rugzak en gaan direct daarna gestrekt. We kunnen geen boe of bah meer zeggen.
Overnachten in de jaren '30
Samatun – Heimvollen 17 km
De lange nacht heeft ons goed gedaan. Tegen 10.00 uur staan we verkwikt weer buiten in de zon.
We hebben een overwegend dalend traject voor ons, dus we verwachten geen al te grote inspanningen. Eerst mogen we nog wat zorgeloze kilometers over de gravelweg. Daarna gaan we weer een smal paadje de berg op. Het is een mooie omgeving met licht beboste heuvels. We ontmoeten een rendier. We staan elkaar even op te nemen en dan rent het rendier weg. Zijn naam denk ik nu, ontleent hij misschien wel aan zijn snelle sierlijke tred. We klimmen verder naar Olavsknippen (de hinderlaag van Olav). Een fijne pauzeplek bij een houten kruis, een markante rotspartij en een waterpoel.
Olavsknippen is een historische plek. Al in de voorchristelijke tijden kwamen de mensen hier samen voor allerhande ceremonies. Hoewel Olav de mensen uiteindelijk wist te bekeren, was het moeilijker om de niet menselijke creaturen als trollen, dwergen, elfen en kabouters te temmen. De mythe vertelt dat alle wezens met elkaar samenspanden om Olav hier in een hinderlaag te lokken. Het werd een harde strijd, maar Olav wist ze te verjagen. Een deel veranderde in rotsen. Een ander deel van de wezens dacht met een transformatie tot visachtige nog te kunnen overleven in de waterpoel bij de rotsen, maar Olav maakte het water heilig, wat blijkbaar afdoende was. Het ontbrekende stuk steen uit de rots bij de poel zou Olav naar de vluchtende trollen hebben gegooid. Het zou bij Olavsknippen nog lang naar zwavel hebben geroken.
Boeren zouden later met het heilige water plengoffers hebben gebracht op hun akkers om een goede oogst af te smeken. Tegenwoordig worden er op deze markante plek regelmatig openluchtdiensten gehouden.
We gaan weer afdalen, door prachtig landschap. En ligt er weer een gravelweg op ons te wachten. We bochten langzaam dalend eerst door wat saaie stukken bos, maar later door open landschap. We komen weer een rendier tegen, die ons lang aankijkt voor het uiteindelijk rustig weg banjert. Verder ontmoeten we nog een fietsend koppel, de eerste levende zielen weer sinds Kari ons op de berg had afgezet.
Op het laagste punt in het dal stroomt een rivier. Daar vullen we al onze flessen tot de nok, want we weten dat er geen water bij onze acco is. Vanaf dit punt gaat de weg wel helaas weer klimmen, maar goed, zo ver is het niet meer. Na een paar kilometer mogen we van de weg af en komen we bij een allerschattigst huisje in the middle of nowhere.
Het is ouderwets ingericht, de keuken is nog origineel uit ver vervlogen tijden en ook hier is geen elektriciteit. Het voelt alsof we in de jaren '30 zijn gearriveerd. Mieke weet ook nog extra water te tappen bij een minuscuul stroompje in de buurt. We zitten hier weer heerlijk.
De laatste berg, de zwaarste berg
Heimvollen – Oppigard 20 km
Prachtig weer bij vertrek. Je zou het zelf warm kunnen noemen. We lopen nog een stuk gravelweg door het bos en dan komen de eerste tekenen van de moderne beschaving tegen sinds lange tijd. We komen langs grote graanakkers, een motorcrossbaan en een bedrijventerrein. De invloedssfeer van Trondheim wordt voelbaar. Over landweggetjes lopen we langzaam omhoog met zicht op lage bergen.
We pauzeren in een weiland en voelen dat onze tocht bijna voltooid is.
Maar we hebben buiten Vassfjellet gerekend, tenminste, ik heb dat gedaan. De laatste echte berg van Østerdalsleden interpreteerde ik op de kaart als een soort recreatiegroen Het ligt dicht bij de stad en er lopen talloze paden. Ik verwachtte eigenlijk joggers, jonge ouders met kinderen en pensionado’s die even van het mooie weer willen genieten.
Maar Vassfjellet blijkt het laatste loodje te zijn. Het is een steile berg, het is een natte berg vol moerassige stukken en het is een eindeloze berg. Er is bovendien geen andere levende ziel aanwezig. Dat verbaast al snel niet meer, want het is ontzettend zwaar lopen. Het is de warmte misschien, of de weinige slaap vanwege een oncomfortabel matras vannacht, of gevoel van tegenvallen, of een combinatie daarvan. Ik raak in ieder geval ontzettend gefrustreerd. Elke stap kost kracht en als ik uitglij in een plak modder, vastgezogen wordt in nat veen, of niet direct weet welk van de vele paadjes we moeten volgen, slaat mijn metertje in het rood.
Mieke heeft net genoeg energie om kalm door te worstelen, ik word langzaamaan woedend op de berg en sjok vloekend en zuchtend achter haar aan.
Op de top hebben we even respijt. Trondheim gloort op de horizon en er is een kleine hut bij een lieflijk meertje waar we even op adem kunnen komen. Ik zie dat het mooi is, maar het komt niet binnen.
De afdaling brengt niet de verlichting waar ik hoopte, het duurt eindeloos en naar mate we lager komen, wordt het steeds steiler. Mijn tenen drukken pijnlijk tegen de neus van mijn schoenen, maar ik heb geen energie meer om de schoenen opnieuw te strikken.
Wanneer we bij de boerderij Oppigard aankomen waar we vannacht verblijven, zijg ik neer op het eerste beste bankje en gaat Mieke het grote stille terrein afspeuren naar volk.
Ze komt onverrichter zaken terug, maar een minuut later staat de gastvrouw voor onze neus, want ze hoorde wat geritsel rond het huis. Nog maar eens een voorbeeld van hoe ongelooflijk stil Østerdalsleden is, ook 20 km voor het centrum van Trondheim, de derde stad van het land.
Einde leed. Onze gastvrouw Tyril Havdal is een sympathieke kunstenares (keramiek, tekenen, schilderen) wier familie al vele generaties op deze hooggelegen boerderij (Oppi gard) aan de Havdalweg in Havdal woont. Hoe duidelijk wil je een familienaam aan een plek verbonden hebben!
Tyril is gastvrij en ongecompliceerd. Ze wijst de douches, zorgt voor een klant-en-klaarmaaltijd en vers geurend knapperig brood. We verblijven in een heerlijk ruime hut met keuken (en stromend water!)..Na de douche kan ik me weer verzoenen met de dag en warm ik tevreden de stokvisschotel op. We zien de avondlucht langzaam verkleuren boven de velden vanaf de hooggelegen boerderij.
Langs de rivier Nidelva
Oppigard – Trondheim 21 km
De laatste dag is aangebroken. Eigenlijk moeten we terug de berg op, maar dat doen we niet. We lopen over asfalt de 1,5 km naar het punt waar we de route weer oppakken. We trekken verder door prettig landschap vol rollende heuvels.
Dan steken we door naar de oever van Nidevla, de rivier waar Trondheim aan ontstaan is. We krijgen voorlopig nog geen zicht op het water, maar lopen over een nat paadje tussen dichte lage bosjes. Pas kilometers verder zien we het brede water naar de stad stromen. Aan de rand van stad passeren we waterkrachtcentrales uit diverse tijdperken.
En verderop wanneer we over een prettig wandelpad langs de oever lopen, komen we de joggers, de jonge ouders en de pensionado's tegen. De rivier kronkelt verder en wij kronkelen mee. Op een bepaald punt zien we groene torenspits van de kathedraal. Pas een paar kilometer voor het centrum verlaten we het oeverpad en lopen we tussen de mensen in de drukke straten.
Het schooljaar is aanstaande. Groepjes studenten lopen opgewonden pratend en giechelend door de stad. Introductieweek, denken we.
De Nidaroskathedraal ligt er pittoresk bij in de groene parkachtige omgeving wanneer je die vanuit het zuiden nadert.
Nog een paar honderd meter tot de mijlpaal en 0 en dan hebben we het weer gehaald!
Heel tevreden nemen we onze intrek in de Nidarosgard, het hostel en pelgrimskantoor pal achter de kathedraal. We hebben nog net tijd om onze Olavsbrev op te halen, het diploma voor het voltooien van de tocht.
De aanwezige vrijwilligers die de statistieken bijhouden en de Olavsbrev uitreiken zijn verrast als ze horen dat we Østerdalsleden hebben gedaan. Iets om trost op te zijn zeggen de dames, jullie zijn 'though pilgrims’. Ze willen graag een foto van ons posten op de socials omdat er maar weinig mensen Østerdalsleden doen. We zwellen een beetje op van trots.
Wanneer ik tijdens het gesprek vertel van de wandelgids die ik schreef en dat ik voornemens ben er ook een van Østerdalsleden te maken (al kan dat nog even duren omdat er nog wat trajecten ingehaald moeten worden), krijg ik een mooi Noors boek over het pad cadeau, waar ik ontzettend blij mee ben. Het staat vol met de historische achtergronden en mythische verhalen.
's Avonds gaan we uit eten en proosten we op onze behouden aankomst met een groot glas alcohol. Het is een prachtige tocht, concluderen we, maar de grenzen van je uithoudingsvermogen worden hoe dan ook opgerekt. De aantrekkelijke kanten zijn de rust en de ruimte, de prachtige snaufjellet, de bossen vol plukrijpe bessen, de uitzichten, de charmante accommodaties en, wanneer je ze tegenkomt, de hartelijke Noren.
