Deel 2: Smedberget - Vingelen
Verplaatsing
Smedberget
Prachtig weer. De bus komt punctueel voorrijden en we kunnen genieten van 40 km Østerdal: we rijden langs brede rivieren en beboste hellingen over een doorgaande weg met hier en daar een dorpje.
We stappen uit in Øvre Rendal en lopen de kilometer naar onze accommodatie. Ik op blote voeten in nep-crocs, want ik heb me volledig toegewijd aan ‘drogen aan de lucht’.
Onze accommodatie is een stokoud hutje met twee kamertjes met scheve vloeren. Heel sfeervol, maar ook heel basic. In de kelder van het nabije woonhuis is een douche, elektriciteit en een rudimentaire keuken.
Smedberget
We bekijken het dorp, halen een stempel bij de kerk en doen zorgvuldig boodschappen voor de komende dagen. Ook koop ik een paar dunne supermarktsokken om over mijn wandelsokken te gaan dragen. Hopelijk absorberen die veel wrijving.
Bessenpluk-artikelen in de supermarkt
We relaxen bij ons huisje en aan het einde van de middag komt Annika het terrein oplopen. Ze kan ons melden dat het grotendeels een saaie gravelweg was, en dat we weinig hebben gemist op de pelgrimssteen bij Åkre na dan. Dat is een menhirvormige steen met een ingekerfd kruis, die naar verluid al sinds de 15e eeuw door pelgrims wordt aangeraakt om een behouden reis af te smeken.
Verder heeft Annika aantekeningen voor mij gemaakt, waar ik natuurlijk ontzettend blij mee ben.
Kerk Øvre Rendal
De eerste hoogvlakte
Smedberget - Skarsåsbua 18 km
Annika is allang weer op pad, wanneer wij klaar zijn om te vertrekken. Mijn ingepakte hielen met dubbele sokken passen nog maar net in de schoenen, maar het voelt best goed.
De eerste kilometers verlopen vrij soepel langs de weg naar de voet van Fonnåsfjellet. En daar rijst de berg voor ons op. Een hele steile helling door het bos. We klimmen langzaam naar boven. Het regent een beetje. In een half gerenoveerde schuur vinden we niet alleen een goede droge pauzeplek, maar ook Annika.
Nog een klein stukje stijgen en dan zijn we boven. Boven op de berg en boven de boomgrens. Ondanks de humeurige lucht is het prachtig. Een uitgestrekt tapijt van rendiermos in de oneindige ruimte. Wanneer we ons omdraaien kijken we recht het Østerdal in.
Doorkijk Østerdal
Gelukzalig vervolgen we het pad over de Snaufjell zoals berggebieden boven de boomgrens in Noorwegen worden genoemd, waar nog struiken en dwergboompjes groeien. We genieten ondanks de stevige wind tegen en vlagerige regenbuitjes. Het is het landschap waar we allebei van houden. Wanneer opklaringen de lucht openbreken, licht het rendiermos op in betoverende grijsgroene tinten.
Dat mijn voeten het houden is ook zeker deel van mijn gelukzalige gevoel. En vanaf nu zal het iedere dag een beetje beter gaan, al zal de grootste wond nog me tot Trondheim bezighouden met pleisters en tape.
Na een paar uur dalen we weer af. Via kletsnatte bospaadjes arriveren we bij de mooi gelegen hut. De zon schijnt zachtgeel en we hebben weids uitzicht. Annika arriveert niet lang na ons. De hut biedt alles wat we nodig hebben, er is alleen geen hout. Mieke gaat kordaat op zoek en komt niet veel later terug met een stapel keurig blokken die ze bij een naburige boerderij heeft ‘geleend' waar niemand thuis was.
We kletsen de dag naar de schemering en slapen we alle drie als roosjes.
Skarsåsbua
Slapen als de Samen
Skarsåsbua - Lavvo 13 km
Veel blauw in de lucht bij vertrek. Via natte paadjes klimmen we door het bos omhoog naar de hoogvlakte. De regen is weer vlagerig. Het waait stevig en de toenemende grijze wolken jagen door de hoge lucht. We trekken de regenbroeken aan tegen de kou.
Verder is het heerlijk wandelen over brede paden. We kunnen de ogen laten dwalen naar de verre bergketens die zich blauwig aftekenen op de horizon. We pauzeren een keer bij een hut uit de wind en lopen verder gelukzalig door de oneindige ruimte.
We passeren meertjes waar de wind schuimkopjes maakt en solitaire bergen die als wachters op de horizon staan. Halverwege de middag dalen we iets af en komen bij een eenzame hut aan een meer. Gebouwd in lavvo-stijl, naar Samisch voorbeeld.
Annika zit daar aan de late lunch en zal straks nog verder gaaan. Wij blijven hier. Het is een prachtige plek. Eenvoudig maar comfortabel. We maken de kachel aan en krijgen de houten tent lekker warm. Er komt die namiddag niemand meer langs. Het is alsof we de bergen voor onszelf hebben.
Vanwege de wind en het feit dat we onder niet meer dan een stevig tentdoek verblijven, is het 's nachts zo koud dat ons zomerbeddengoed niet meer volstaat en we extra kleren moeten aantrekken.
Steile afdaling
Lavvo - Småvangan 16 km
De volgende ochtend lieren we eerst de kachel weer aan om onze botten te warmen. Na ettelijke koppen koffie zijn we klaar voor vertrek. In de hut zijn we gewezen op een shortcut over de hoogvlakte, maar omdat we zoveel mogelijk officiële kilometers willen lopen en we allebei hopen op horeca bij het kleine openluchtmuseum in het dal, kiezen voor de lange weg. Nog steeds veel wind, maar verder is het droog en regelmatig zonnig. We lopen nog een mooi stuk over het lichtgevende rendiermos en trekken dan de lager gelegen bossen in.
Het beschut lopen is weldadig. Maar de route naar het openluchtmuseum is bijzonder steil en aan het eind zelfs overwoekerd. Blijkbaar kiezen weinig mensen hiervoor. In het openluchtmuseum is zo stil dat je het gras kan horen ritselen. Niks of niemand aanwezig, horeca al helemaal niet. Evenzogoed pauzeren we fijn op bankjes in de zon tussen de historische houten gebouwen.
Openluchtmuseum
Terug omhoog is het minder fijn. Het pad is geen pad, maar een kreupelhouterige route langs een riviertje. Oncomfortabel en bijzonder steil. Ik worstel me hijgend achter Mieke (de betere klimmer) omhoog. Verlossing komt in de vorm van een gravelweg. Het advies: Neem dus vooral de afkorting over de hoogvlakte.
Omhoog langs het beekje
Na nog wat comfortabele kilometers door prettig landschap moeten we in de buurt van onze hut voor de nacht zijn. Alleen kunnen we hem niet vinden. Hutten genoeg, maar niet de juiste. Wanneer we al een klein beetje wanhoop beginnen te voelen komt er net een auto aan rijden die we daadkrachtig tot stoppen manen. Twee oude dametjes, uit de buurt, die precies weten waar wij naar op zoek zijn. Wat een geluk, we hebben de hele dag geen auto gezien! We hoeven maar 100 m verder te lopen en dan zien we de pijl omhoog naar de hut.
En wederom treffen we een fijne hut waar we alles vinden wat we nodig hebben.
Naar de bewoonde wereld
Småvangan - Tynset 13 km
Hoewel de route van vandaag kort en makkelijk is, gaan we toch vroeg op pad. We willen heel graag een middag waarin we kunnen wassen, shoppen en uit eten.
We lopen over gravelwegen door boerenland en over hobbelige paadjes door prettige bossen. Hier en daar kunnen we multe plukken, de zoete oranje bessen die alleen in noordelijke streken voorkomen. We moeten even halthouden bij een hele brede rivier zonder brug. Gelukkig staat het water zo laag, dat we met een beetje beleid in 50 stappen en met droge voeten aan de overkant komen. Voor het geval de omstandigheden slechter zijn is er omleiding naar een brug aangegeven. Een routeverlenger van 1 km.
We vervolgen door mooie bossen waar parnassia, gentiaan en ogentroost bloeit en dan kijken we opeens van grote hoogte neer op Tynset.
Wanneer we na de lange afdaling in de bebouwde kom staan, moeten we weer wennen aan verkeer, mensen en geluid.
We nemen onze intrek in een hut op de camping die midden in het plaatsje ligt. De camping is wat sleets, maar we ervaren luxe: elektriciteit, douche en wc in de hut en er is zelfs wifi wanneer je buiten achter de vuilniscontainer gaat staan.
We horen dat deze camping over een week permanent gaat sluiten, wat de sleetsheid verklaart.
We doen een was, kopen nieuwe voedselvoorraden en eten 's avonds een pizza met salade en bestellen daar een grote bier bij. Het lijkt wel vakantie.
Gamle Allmansvegen
Tynset –Vingelen 19 km
Gesterkt na de rust en de hoorn des overvloeds van gisteren, trekken we met zware rugzakken weer verder. Eerst het dorp uit naar de kerk van Tynset (waar we tevergeefs naar een stempel zoeken) en dan omhoog langs weilanden en akkers. Hier begint de gamle allmansveien, een oude doorgaande weg over de bergen, die in de 16e eeuw al breed genoeg was om er met paard en wagen overheen te rijden.
Bij het stijgen is de stokoude weg verdwenen onder de moderne percelen, maar eenmaal boven strekt zich een prachtig breed bospad voor ons uit. Wanneer er zich stukken veenmoeras aandienden versmalt het pad even, om later weer royaal breed in het bos te vervolgen. We zijn er de hele dag zoet mee.
De afdaling is vrij steil, het laatste stuk is overwoekerd. Wanneer we op een weg stuiten, besluiten over het gravel naar ons eindpunt Vingelen te lopen.
Vingelen blijkt een prachtig boerendorp, vol historische houten gebouwen. Er wordt nog actief geboerd hier in de bergen en zelfs de doorgaande weg is nog deels ongeasfalteerd. We hebben een luxe overnachting bij een boerin met avondeten, ontbijtbuffet, wifi en een heerlijk hotelkamertje.
Het is een grote boerderij. Het bedrijf is al honderden jaren in dezelfde familie. In de eetzaal/lounge kun je de lange geschiedenis van de muren lepelen. De enige andere gasten zijn een jager uit de VS en zijn Noorse gids. We kunnen hun gesprekken over geweren, messen, villen, en het schieten van de trofeeën helaas niet negeren, want daar praat de Amerikaan veel te hard voor.
Vingelen ontbijtbuffet