pelgrimspad paddestoelIn oktober liep ik met Maddy een week op het Nederlandse pelgrimspad. Van Gouda naar Den Bosch. Het weer was herfstig, de natuur was herfstig, maar dat stond het genieten niet in de weg. Integendeel. We genoten van fantastisch licht, beweeglijke lucht en harde wind. Zijn dat ook niet de elementen waarmee de Nederlandse natuur het best tot zijn recht komt?

Gouda - Schoonhoven 14,5 km

Herfstig weer maar wel prachtig wissellicht tussen loodgrijze wolken, flinke opklaringen en lichte motregentjes. Het gras in het groene hart is nog sappig groen, de bomen tonen herfstkleuren. We lopen door het pittoreske dorp Haastrecht waar men claimt de oudste beuk van Nederland te huisvesten. 1692 staat er op zijn bast geverfd, wat toch een beetje als een ongewenste intimiteit voor de beuk overkomt.

Verderop komen we langs een verroeste in onbruik geraakte speeltuin. Opmerkelijk want meestal wordt in Nederland direct gesloopt en iets anders gebouwd. Maar ook confronterend, want toen de speeltuin jong en fris was, waren wij dat ook. We hoeven de stoelen met springtouwbekleding en flesjes Sisi er alleen maar bij te denken om ons weer 7 te voelen. Verder langs de meanderende Vlist, een prachtig smal riviertje langs monumentale boerderijtjes met verre uitkijkjes over de groene weilanden, helemaal naar Schoonhoven waar we onze intrek nemen in het oude familiehotel Belvedere, prachtig gelegen aan de lek.

pelgrimspad vaart

Schoonhoven - Bleskensgraaf 17,5 km

De dag staat in het teken van molens en wind. Wanneer we met een pont de Lek oversteken hebben we mooi zicht op de monumentale bomen die ons hotel bijna aan het oog onttrekken. We zijn nu in de Alblasserwaard, een en al Hollandse polder. Van oudsher een snel inklinkend stuk land omdat hier onafgebroken veel water weggemalen moet worden. Vandaar ook al die molens. En verder grasland voor zover het oog reikt. De lucht is grijs, de bries is stijf. We zijn heerlijk aan het uitwaaien.

Er is een kilometers lang graspad langs een vaart, waar we tegen de steeds harder wordende wind moeten optornen. Er zijn daar geen wegen in de buurt. We horen alleen het wild ruisende riet, de wind in om de oren, het geklots van het water en af toe een kreet slakende meerkoet. Opgeschrikt omdat wij langs kwamen. Verderop weer op asfalt komen we vooral scholieren tegen, die in duo's trio's of kwartetten slingerend tegen de wind opboksen, multitaskend. Ze kletsen, checken tegelijkertijd hun telefoon en proberen met één hand aan het stuur de fiets recht te houden. We eindigen vandaag in Bleskensgraaf, een aardig dorp langs een vaart met een eenvoudige B&B en een restaurant. Meer hebben we niet nodig.

pelgrimspad wind en riet

Bleskensgraaf - Gorkum 23,5 km

Het begon vanmorgen bar en boos. Storm, slagregen en zonder thermos warm water de deur uit, omdat de elektriciteit was uitgevallen in de b&b. We lopen aanvankelijk dwars door kletsnatte weilanden waar het gras ruw platgewaaid wordt waardoor het lijkt alsof je over groen golvend water loopt. De regenpakken klapperen. Het is nogal een geploeg. Weinig mensen of verkeer. We moeten alleen even wachten op een kudde koeien die net van de stal naar het weiland wordt geleid. De boer zegt dat hij dacht dat de dames vandaag liever binnen zouden blijven, maar ze waren niet te houwen. Daarna knapt het weer langzaam op.

We lopen over lange prachtige Tiendwegen, smalle onverharde paden op veenkades, afgezet met knotwilgen, stammend uit de late middeleeuwen. Tegen de tijd dat we bij Hardinxveld aankomen zijn we erg aan koffie en een pauze toe. We stuiten op streekmuseum De koperen knop, met een museumcafé. Een uiterst charmant museum drijvend op vrijwilligers. Er zijn er vandaag al een stuk of tien aanwezig in dit kleine museumpje, allemaal even hartelijk. De rest van de middag lopen we droog onder een steeds blauwere hemel. Nog meer tiendwegen en uiteindelijk zicht op de Boven Merwede. We komen moegebeukt door de wind, aan in Gorkum. Fijne b&b in de oude haven: Studio Dingez. Ook fijn is dat het uitstekende Griekse restaurant onze buurman is. Zo hoeven we maar drie stappen naar een maaltijd te zetten. De wifi van Dingez reikt zelfs tot ons tafeltje.

pelgrimspad tiendweg

Gorkum - Aalst 18 km

Onder dreigende luchten de Waal overgevaren naar Woudrichem. We maken op het veer een praatje met een vrouw die op weg is naar een begrafenis in haar geboortestadje. Geen treurige begrafenis, de 89-jarige overledene was een nare vrouw, zij gaat voor de lieve zonen. We krijgen het ritje cadeau van haar, van haar 10-rittenkaart. We lopen het pittoreske stadje door en vervolgen over een dijk langs de Waal. Het land van Altena en de Bommelerwaard, dat zijn de romantische namen van de streken waar we vandaag door trekken.

De torentjes van slot Loevenstein steken maar net boven de bomen uit. Het is fijn lopen langs de rivier waar de binnenvaartschepen af en aan varen. Wel krijgen we af en toe een losse bui over ons heen. Gelukkig daartussen felle opklaringen. De beweeglijke lucht is dan weer loodgrijs, dan weer staalblauw met bloemkoolwolken: een spektakel an sich. Verder bekoren de grote wilgen ons bijzonder vandaag. Het licht wordt er zo zilverig van en ze maken de indruk dat ze er staan sinds de oplevering van slot Loevestein. Op het terras van een bedenkelijke snackbar waar we koffiedrinken checken we de buienradar om te zien of we het nog een uurtje droog houden. Het nieuws dringt zich op: Eberhard van der Laan is (onverwacht snel) overleden. Wij memoreren hem op het terras wanneer er opeens een heftige korte bui valt, als een uitroepteken achter dit nieuwsbericht.

pelgrimspad waterlinie

Aalst - Drunen 23 km

Waterkoud! De dag dient zich grijs en fris aan. We krijgen het ontbijt geserveerd in een aanpalende schuur waar onze adem zagen condenseren, niet heel comfortabel. We gaan maar gauw op weg. Vooralsnog blijft de voorspelde regen lang uit en feliciteren we onszelf met dit gelukje. We lopen door het laatste stukje Gelderland. Neder-Hemert lijkt het laatste protestante bastion boven de rivieren. We lopen langs een orgelcentrum en zien moeders en meisjes rillen in hun christelijke rokjes. We steken met een pontje de afgedamde Maas over, de schipper snijdt in de stuurhut verder aan een bijbeltekst in een stuk hout. Aan de overkant maken de polders plaats voor bossen, landgoederen en kastelen.

Dat is een van die leuke kanten van het lopen van een "streep", dat je het land onder je voeten van karakter ziet veranderen. Een volgend veer over de Bregsche Maas brengt ons in Brabant. We pauzeren bij een sfeervol grand café in Heusden, een goed geconserveerd vestingstadje. Daarna begint het hard te motregenen, waardoor we besluiten het sightseeingsrondje er bij te laten zitten en zo snel mogelijk de laatste 8 km af te werken. Hoewel dat nog een mooi stuk oude zeedijk bevat (zee ten tijde van de Elizabethsvloed van 1421, waarbij de Biesbosch is ontstaan), neemt de steeds harder vallende regen het leidende karakter van de wandeling over. We komen druipend aan in het fijne hotelletje in Drunen. Wanneer we gedoucht, warm en droog aan het diner zitten, zien we veilig van achter het raam dat buiten de pleuris is uitgebroken: het regent ondertussen pijpenstelen op het treurig stemmende verlaten terras.

pelgrimspad pont

Drunen - Vught 17 km

We verlaten Het hotel in Drunen, na een praatje met de kokkin die gisteren het servies van een vol restaurant draaide en nu alweer het ontbijt stond te serveren. Het blijkt moeilijk aan goed en in het weekend beschikbaar horecapersoneel te komen. Jonge mensen besteden hun vrije zondagochtend liever anders is de conclusie. We lopen vandaag overwegend door de bossen langs de Loonse en Drunense duinen.

Hoewel de lucht grijs is, blijft het overwegend droog, al is er een half uur waarin we tot 3 x toe de regenpakken aan en uit moeten trekken. Het is mooi bos, met veel paddestoelen! Halverwege pauzeren we in 'De rustende jager' . Een 100 jaar oude herberg in wat ooit een klein boerderijtje was, maar nu vooral bestaat uit een enorm buiten- en binnenterras waar het kleine boerderijtje achter verscholen gaat. We proeven er van de lokale specialiteiten: een krentenkoek met zoete vulling (Brabantse broeder) en een Brabants worstenbroodje. Later op de middag vechten donkere wolken en opklaringen om de aandacht wat spectaculair licht oplevert.

pelgrimspad markeringjpg

Vught - Den Bosch 10 km

Het laatste stukje van het pelgrimspad vandaag. Droog en stil weer. We lopen door de bossen waar kamp Vught heeft gestaan en later langs het Drongels kanaal naar de kazerne bij fort Isabella waar nu de gezellige koffietent het stroopsoldaatje is gevestigd. Dan schuiven we zo Den Bosch binnen via de oude stadswallen. We lopen naar de St. Jan via de straten die al behoorlijk zuidelijk aanvoelen.

In de kerk sluiten we deze tocht geestelijk af met het opsteken van een kaarsje bij De zoete lieve vrouw, een middeleeuws Mariabeeld, waar wonderbaarlijke bijstand aan wordt toegeschreven. De wereldlijke afsluiting geschied bij tearoom Pinkerton, met een enorme bossche bol.

pelgrimspad bosse